Ný bloggsíða:  http://stefangisla.blog.is

---

Úrslit nýafstaðinna kosninga um framtíð mína í bloggheimum leiddu í ljós að enginn vildi að ég legðist í alvarlegt bloggþunglyndi. Flestir, eða 82,4% kjósenda, töldu réttast að ég myndi „smæla framan í heiminn“, en 17,6% vildu að ég skipti um bloggþjónustu. Eins og fram kom í bloggfærslu minni 26. febrúar sl. ákvað ég að taka mér góðan tíma til að túlka niðurstöðurnar. Þar kom einnig fram að yfirlýsingar um málið væri að vænta föstudaginn 29. febrúar 2008.

Nú er föstudagurinn 29. febrúar 2008. Eftir að hafa velt niðurstöðum þessara afar mikilvægu og tvísýnu kosninga fyrir mér í þrjá daga og þrjár nætur undir þar til gerðum feldi, hef ég fundið snjalla leið til að gera öllum til hæfis. Eina leiðin til þess er augljóslega að „smæla framan í heiminn“ og skipta um bloggþjónustu. Eftirfarandi kunngjörist því hér með:

Í dag 29. febrúar 2008 lýkur rúmlega árslangri samfylgd minni með blogcentral.is. Þetta blogg er því það síðasta sem birtist þar af mínum völdum að sinni. Frá og með þessari stundu verður bloggsíðan http://stefangisla.blog.is heimareitur minn á þessum vettvangi, þar til annað verður ákveðið.

Við þetta tækifæri vil ég þakka öllum þeim sem hafa litið við á þessari síðu, þeim sem ýmist hafa hvatt eða latt til frekari skrifa – og þeim sem hafa skrifað í gestabók og athugasemdadálka. Það er von mín að hinn nýi heimareitur þyki ekki síðri viðkomustaður en þessi – og að einhver muni rekast þar á sitthvað til gamans og til gagns.

Gjört í Borgarnesi að kveldi föstudagsins 29. febrúar 2008
Stefán Gíslason, bloggari

  
UMÍS ehf. Environice á 8 ára afmæli í dag!!!!  
Þetta er samt bara annað afmæli UMÍS frá upphafi. 

Febrúar 2008 er orðinn lengsti mánuður lífs míns, talið í hlaupnum kílómetrum. Eftir að að hafa hlaupið 15 km seinni partinn í dag, vestur undir Langá og til baka, er samanlögð vegalengd mánaðarins orðin 249 km, þ.e.a.s. 11 km lengra en það sem best gerðist áður, í júlí 1996. Reyndar var ég að komast að því að upplýsingar um lengstu mánuðina, sem birtust í bloggfærslu 24. febrúar sl., eru ekki alveg réttar. Mér sýnist alla vega að ég hafi einmitt hlaupið 165 km í febrúar 1975. Þarf að skoða æfingadagbækur þeirra ára betur, áður en ég gef út meiri yfirlýsingar. En hæstu tölurnar standa. Það hvarflaði ekki að manni í þá daga að hlaupa yfir 200 km í einum mánuði.

Á morgun ætla ég ekki að hlaupa neitt, en til tals hefur komið að endurtaka Hvanneyrarhringinn á laugardaginn ef aðstæður leyfa.

Síðustu daga hafa lesendur þessarar síðu greitt atkvæði um framtíð mína í bloggheimum. Kjörstöðum var lokað kl. 20.00 í kvöld, og nú liggja endanlegar niðurstöður fyrir. Rödd lýðræðisins hefur talað. Hún segir:

Hvað á ég að gera í bloggmálum?
Leggjast í alvarlegt bloggþunglyndi	0 atkvæði	0,0%
Skipta um bloggþjónustu	3 atkvæði	17,6%
„Smæla framan í heiminn“	14 atkvæði	82,4%
Samtals	17 atkvæði	100,0%

Ég mun taka mér góðan tíma til að túlka niðurstöðurnar. Yfirlýsingar um málið er að vænta föstudaginn 29. febrúar nk.

Danmörk hefur verið útnefnd „Lífræna landið 2009“. Þetta var tilkynnt á stærstu alþjóðlegu lífrænu vörusýningunni í heimi, BioFach, sem lauk í Nürnberg í Þýskalandi sl. sunnudag. Lesið endilega „Orð dagsins“ í dag til að fræðast meira um þetta.

Þetta hefðu getað verið við!

Ég hef ákveðið að láta undan þrýstingi fjölmenns hóps a.m.k. tveggja einstaklinga og hefja skráningu hlaupaæfinga minna í hlaupadagbók Stefáns Thordarsonar. Þar getið þið séð hversu marga sentímetra ég hef hlaupið hvern einasta dag ársins. Þar er líka skráð hversu langt ég hef hlaupið samanlagt í mismunandi skóm. Segið svo að ÉG sé nörd! Aldrei hefði mér dottið í hug að skrá skónotkun í dagbækur! Reyndar er ég ekki viss um að allir geti flett upp afrekaskrám skónna minna í dagbókinni. Kannski er það bara fyrir notendur. Þess vegna ætla ég að segja ykkur frá því í trúnaði, að reyndasta hlaupaskóparið mitt sem enn er í notkun er hlaupið (sbr. ekið, ef um bifreið væri að ræða) 857 km þegar þessi orð eru rituð. Senn fer því að halla undan fæti fyrir viðkomandi skóm, ef svo má að orði komast. Alla vega er almennt talað um 600-800 km sem þokkalega endingu á hlaupaskóm. Eftir það fer dempunin að daprast. En skóhljóð mitt er létt eins og allir vita, þannig að kannski verður umrætt skópar notað enn um sinn. Reyndar get ég sagt ykkur það í trúnaði líka, að í dag prófaði ég í fyrsta sinn skó, sem eru hugsaðir til að leysa umrætt par af hólmi. Þeir eru af Salomon-gerð, ættaðir beint frá Ameríku og ætlaðir til hlaupa utan vega.

Hlaupadagbókina finnið þið á www.hlaup.is undir tenglinum "Hlaup". Svo getið þið líka smellt beint á http://www.geosoft.dk/VidarAtletik/Hd/MainFrame.htm. Þegar inn er komið mun ykkur m.a. verða ljóst að ég er í andránni í 28. sæti yfir skráða hlaupara febrúarmánaðar hvað vegalengd varðar, hef lagt samtals 213,4 km að baki. Það getur nú aldeilis komið sér vel fyrir ykkur að vita þetta!

Mikið er ég ánægður með umhverfisráðherrann þessa dagana. Mér finnst hún nefnilega hafa aukið hróður Íslands í alþjóðlegri umhverfisumræðu töluvert. Árum saman hef ég vonast eftir marktækri hreyfingu í þessa átt, en hingað til hefur vonunum gengið seint að rætast.

Hvað á ég við? Jú, það gerðist nefnilega tvennt í síðustu viku, sem vissulega má telja til tíðinda á þessu sviði:

1. Sl. fimmtudag skipaði Ísland sér í framvarðasveit Sameinuðu þjóðanna í baráttunni gegn loftslagsbreytingum af mannavöldum, með því að gerast þátttakandi í sérstöku átaki á vegum UNEP um að stefna að kolefnishlutleysi. Þrjú önnur ríki taka þátt í átakinu til að byrja með, þ.e.a.s. Noregur, Nýja-Sjáland og Costa Rica. Það að auki eru 4 borgir og 5 fyrirtæki með í átakinu. Átakið er sýnilegt á netinu, þar sem því er ætlað að safna saman upplýsingum um aðila sem stefna að kolefnishlutleysi. Auk ríkja, borga og fyrirtækja mun alþjóðasamtökum, félagasamtökum og jafnvel einstaklingum standa til boða að skrá sig í átakið í framtíðinni. Heimasíða átaksins er www.unep.org/climateneutral, (sjá einnig einkennismerki átaksins neðst í þessari færslu).
2. Þennan sama fimmtudag tók Þórunn Sveinbjarnardóttir umhverfisráðherra að sér formennsku í Samtökum kvenleiðtoga í umhverfismálum, ásamt með Rejoice Mabudafhasi, aðstoðarumhverfisráðherra Suður-Afríku. Á fundi samtakanna á fimmtudaginn var m.a. rætt um hvernig fjármögnun aðgerða í loftslagsmálum gæti komið konum í þróunarlöndunum til góða, en ákvarðanir um orkugjafa fyrir heimili hafa mikil áhrif á líf og heilsu kvenna, sem sjá um flest störf þar.

Ég hef oft lýst þeirri skoðun minni, að Ísland eigi óhikað að marka sér sess sem forysturíki á heimsvísu á sviði umhverfismála, ekki bara til þess að vera „góði gæinn“, heldur miklu frekar til að nýta þau tækifæri sem þar liggja til að skapa sér ímynd og sérstöðu, sem mun hafa gríðarlega þjóðhagslega þýðingu á næstu árum og áratugum. Tækifærin eru bókstaflega við hvert fótmál. Hingað til finnst mér stjórnvöld hafa verið rög við að taka af skarið í þessum efnum. Vissulega hefur heilmikið verið gert til að vekja athygli á góðum árangri Íslendinga í nýtingu vistvænna orkugjafa, en að mínu mati er ekki nóg að beina sjónum að því sem maður er góður í, heldur þarf líka að bæta frammistöðuna á öðrum sviðum. Ég hef stundum lýst framgöngu okkar Íslendinga svo, að við séum „hörð á því mjúka, en mjúk á því harða“.

Ég hef áður vitnað í Hans nokkurn Nilsson, hugsandi Svía sem rekur ráðgjafarfyrirtækið Fourfact. Hann skrifar mikið um loftslagsmál, einkum út frá mikilvægi góðrar orkunýtingar. Hann hafði einhvern tímann á orði, að þessi málaflokkur væri eins og jólahlaðborð, nema hvað að hér dygði ekkert að borða bara af þeirri sort sem manni þætti best, heldur yrði að taka sér bita af öllu.

Ég vil vera hluti af þjóð sem þorir

Eftir Hvanneyrarhringinn í gær er febrúar 2008 orðinn þriðji lengsti mánuðurinn á ævi minni sem hlaupara, eins og sjá má á eftirfarandi lista:

1.	Júlí 1996	238 km
2.	Júní 2007	223 km
3.	Feb. 2008	203 km
4.	Ágúst 2007	180 km
5.	Ágúst 2005	165 km

Hugtökin „langt“ og „stutt“ eru ákaflega afstæð. Þess vegna veit ég að kílómetratölurnar hér að framan líta mjög ólíkt út í augum hlaupara og annars fólks. En svona er þetta bara, ég hef sem sagt ekki hlaupið meira en þetta, eða ég hleyp sem sagt svona rosalega mikið. Alla vega gæti svo farið að febrúar 2008 yrði lengsti mánuður sögunnar í þessu tilliti. Ég veit að allir bíða spenntir eftir að fá úr því skorið.

Annað hvort er maður með tölfræðiárátturöskun eða ekki!

Það borgar sig að hlaupa Hvanneyrarhringinn réttsælis. Komst að þessu í morgun eftir að hafa rannsakað málið með aðstoð Ingimundar Grétarssonar. Það tekur ekki bara skemmri tíma að hlaupa hringinn réttsælis, heldur er það líka miklu léttara. Sko, við vetrarsólhvörf hljóp ég hringinn rangsælis á 3:20:43 klst. og var algjörlega að niðurlotum kominn. Í morgun tók þetta okkur 11 mínútum skemmri tíma og var bara skemmtilegt, enda sem sagt hlaupið réttsælis

Niðurstaða:
Hlaupið Hvanneyrarhringinn réttsælis!
Er það á hreinu?

Um þessar mundir fæ ég 1-2 símtöl daglega frá fólki sem er að velta fyrir sér umhverfisþáttum í rekstri olíuhreinsistöðva, og þá aðallega orkunotkuninni. Ég fjallaði reyndar dálítið um það atriði í viðtali í Speglinum á RÚV 16. janúar sl. og skrifaði í framhaldinu dálitlar vangaveltur í athugasemdadálk á bloggsíðunni minni. Það sem hér fer á eftir er að miklu leyti samhljóða því, nema hvað ég er búinn að skoða tölurnar betur til að minnka óvissuna.

Í umræðum um hugsanlega olíuhreinsistöð á Vestfjörðum hefur komið fram að stöðin þurfi aðeins um 15 MW af raforku, en það samsvarar líklega um 100 GWst á ári miðað við algengan keyrslutíma vatnsaflsvirkjana (6.667 klst/ári). Reyndar heyrði ég nýlega haft eftir aðstandendum stöðvarinnar, að líklega myndu 10-12 MW duga. Hér ætla ég samt að miða við 15 MW til að byrja með, eða sem sagt 100 GWst á ári.

Samkvæmt upplýsingum frá evrópsku IPPC-skrifstofunni þurfa olíuhreinsistöðvar í minnsta lagi 470 GWst fyrir hver milljón tonn af jarðolíu til vinnslu miðað við bestu fáanlegu tækni (BAT). Hámarksgildi er hins vegar rúmlega þrefalt hærra, eða 1.500 GWst fyrir hver milljón tonn. Samkvæmt þessu er lágmarksorkuþörfin rétt um 4 TWst fyrir 8,5 milljónir tonna af jarðolíu (470x8,5=3.995), eins og mér skilst að gætu komið til vinnslu í hugsanlegri stöð vestra. Til að framleiða 4 TWst á ári með vatnsafli þarf uppsett afl að vera a.m.k. 600 MW. (Kárahnjúkavirkjun verður 690 MW ef ég man rétt).

Starfsemi olíuhreinsistöðva gengur í aðalatriðum út á að hita tiltekið magn af jarðolíu upp í tiltekið hitastig, sem gerir það mögulegt að vinna úr henni tilteknar vörur. Vissulega er lengi hægt að bæta orkunýtni, en lögmál varmafræðinnar setja þó starfsemi sem þessari veruleg takmörk hvað þetta varðar. Í aðalatriðum þarf nefnilega alltaf jafn mikla orku til að hita tiltekið magn af vökva um ákveðið margar gráður. Þess vegna verður að telja ólíklegt að hægt sé að komast mikið niður fyrir umræddar 470 GWst fyrir hver milljón tonn af jarðolíu, en þetta var sem sagt talinn bestu mögulegi árangur í greininni þegar IPPC-skrifstofan gaf út skýrslu sína um olíuiðnaðinn árið 2003. Því verður að telja það afar ólíklegt að orkuþörfin fyrir vinnslu á 8,5 milljónum tonna af jarðolíu geti verið mikið undir 4 TWst á ári.

Það eru til ýmsar leiðir til að framleiða 4 TWst af raforku. Hugsanleg olíuhreinsistöð á Vestfjörðum virðist eiga um tvær orkuuppsprettur að velja, þ.e. raforku t.d. frá vatnsaflsvirkjunum, eða jarðolíu, sem jafnframt er hráefni stöðvarinnar. Sá hluti af þessum 4 TWst sem ekki kemur frá öðrum orkugjafanum, verður einfaldlega að koma frá hinum. Þeim mun minni raforka sem notuð er, þeim mun meiri olíu þarf að brenna – og öfugt.

Til að gera langa sögu stutta hef ég búið til eftirfarandi mynd sem sýnir losun gróðurhúsalofttegunda vegna orkunotkunar í umræddri stöð miðað við mismunandi skiptingu orkunotkunarinnar milli raforku og olíu. Myndin byggir á eftirfarandi forsendum:

• Stöðin þarf 4 TWst á ári.
• Hver lítri af jarðolíu gefur 10,625 KWst. Þetta er reyndar mjög misjafnt eftir uppruna og hreinleika olíunnar, en talan liggur þó mjög líklega á bilinu 10,1-10,7 KWst/lítra.
• Við brennslu á einum lítra af jarðolíu losna 2,80 kg af koltvísýringi. Þessi tala getur líka verið nokkuð breytileg, en liggur þó mjög líklega á bilinu 2,6-2,9 kg/lítra.

Mynd 1. Losun koltvísýrings við brennslu jarðolíu. Á lárétta ásnum er einnig sýnd sú raforka sem þarf til viðbótar við olíuna til að gefa samtals 4 TWst (4.000 GWst).  Rauða strikið og bláu kassarnir sýna niðurstöðuna miðað við að nýttar séu 100 GWst af raforku.

Niðurstaðan er í stuttu máli þessi: Ef stöðin er eingöngu keyrð á rafmagni frá vatnsaflsvirkjun, ef það er á annað borð hægt, þá losnar enginn koltvísýringur. En þá þarf uppsett afl í vatnsaflsvirkjuninni að vera um 600 MW til að gefa þær 4 terawattstundir sem stöðin þarf að lágmarki á ári. Sé stöðin hins vegar eingöngu keyrð á jarðolíu, þá þarf að brenna 376,5 milljón lítrum af henni til að fá þessar 4 terawattstundir. Við það losna 1.054.200 tonn af koltvísýringi. Svo er auðvitað hægt að fara hvaða milliveg sem er.

Ef menn eru staðráðnir í því að láta sér nægja 15 MW uppsett afl í vatnsaflsvirkjun, þá þarf að brenna 367,1 milljón lítra af jarðolíu til að útvega þá orku sem vantar upp á þær 4 terawattstundir sem stöðin þarf að lágmarki á ári. Við þetta losna 1.027.880 tonn af koltvísýringi. Þessi valkostur er sérstaklega merktur inn á myndina hér að ofan.

Ég hef sagt það áður – og segi það enn: Það þjónar engum tilgangi að ræða raforkuþörf olíuhreinsistöðvarinnar og koltvísýringslosun frá henni sitt í hvoru lagi. Menn verða einfaldlega að skoða þetta tvennt í samhengi!

Hvað aðra umhverfisþætti varðar, bendi ég á samantektina mína, sem birtist á www.strandir.is 23. apríl 2007. Forsendur virðast ekki hafa breyst að neinu marki síðan þá.

Ég er ekkert óskaplega ánægður með þróun mála á BlogCentral.is síðustu daga og vikur. Nú er þó búið að koma síðunni í það gott lag að hún opnast yfirleitt þegar til er ætlast. Hins vegar líkar mér ekki letrið í tenglunum vinstra megin - og því get ég ekki breytt. Svo er liturinn á fyrirsagnaletrinu líka eymdarlega líkur bakgrunninum. Ein afleiðingin af þessum umbrotum öllum saman er, að vinsældir mínar hafa hrunið síðustu daga, alla vega séu þær mældar í fjölda heimsókna á bloggsíðuna. Til skamms tíma leið varla sá dagur að ekki ættu svo sem 100 manns leið um síðuna, en nú rétt skríður þetta í 50 þegar best lætur. Eða er þetta kannski vegna þess að ég nenni aldrei að skrifa neitt bitastætt?

Hvað finnst ykkur að ég ætti að gera í þessu? Ætti ég að leggjast í alvarlegt bloggþunglyndi og vera viss um að hnökrar á bloggsíðu séu alvarlegasta vandamál heimsins? Ætti ég að skella hurðum og færa mig til einhverrar annarrar bloggþjónustu? Eða ætti ég að „smæla framan í heiminn“ í þeirri vissu, að þá muni „heimurinn smæla framan í mig“? Þið getið kosið um þetta mikilvæga mál hérna á síðunni ef þið hafið alls ekkert þarfara að gera

Í morgun náði ég góðri æfingu norður á Akureyri, fyrstu æfingunni á auðri jörð í langan tíma. Byrjaði á góðum 10 km hring um bæinn og endaði í líkamsræktarstöðinni Átaki. Hitti þar Eyrarskokkara og tók 20 km með þeim, fram fyrir Kristnes og til baka. Endaði svo á 2 km út í Glerárþorp, en þaðan lagði ég upp. Þetta voru samtals 32 ánægjulegir kílómetrar, enda ekki nema 4 vikur til Rómar.

Mæli ekki bara með Akureyri til hlaupa, heldur líka til leikhúsferða. Sáum Fló á skinni í kvöld, alveg stórskemmtilegt stykki. Leikfélag Akureyrar er einfaldlega flottast

Í gær voru 5 vikur þangað til Rómarmaraþonið brestur á. Ég er búinn að ganga frá öllum helstu formsatriðum, svo sem flugi og gistingu. Verðum þarna fjögur saman, hið minnsta, þar af tveir hlauparar og tveir í klappliði. Nú fer líka hver að verða síðastur að skrá sig. Fresturinn rennur út 23. febrúar, sem sagt annan laugardag. Annars er hægt að lesa flest sem máli skiptir í þessu sambandi á Rómarmaraþonssíðunni minni.

Á ekki bara að skella sér? 

Hljóp 28 km á brettinu í dag. Hélt að það væri ekki hægt, en eitthvað verður maður að gera þegar færðin er svona úti. Sá líka að Gunnlaugur ofurhlaupari hafði gripið til sama ráðs í morgun á einhverri svipaðri vegalengd. Nú, þá hlaut þetta alla vega að vera gerlegt. Ég fylgdi reyndar líka því ráði Gunnlaugs að breiða eitthvað yfir mælinn sem sýnir vegalengd og tíma. Það ætti svo sem ekki að breyta miklu, en gerir það bara samt!

Ég var spurður að því í dag, hvernig maður færi eiginlega að því að hlaupa svona langt á bretti. Svarið við því er í sjálfu sér mjög einfalt. Maður fer bara niður í bílskúr, t.d. um 12-leytið, setur brettið í gang, þ.e.a.s. ef svoleiðis tæki er til staðar í bílskúrnum, stillir það á einhvern hraða sem hentar ástandi manns, t.d. 10,7-10,9 km/klst, sem samsvarar 5:30-5:36 mín/km, stígur upp á brettið og byrjar að hlaupa. Svo hættir maður bara að hlaupa þegar maður er búinn að gera það nógu lengi, t.d. þegar klukkuna vantar svo sem korter í þrjú. Þá slekkur maður á brettinu, fær sér eitt glas af kaldri súrsunarmysu og fer svo í sturtu. Þetta eru engin geimsvísindi sko.

Eiginlega er alveg nauðsynlegt að hafa tónlist í gangi til að stytta sér stundir við þessa iðju, nema bílskúrinn sé þess meira augnayndi að innanverðu. Bílskúrinn minn er það ekki. Ég ætla samt ekkert að segja ykkur hvaða tónlist ég nota í þessu skyni, finnst nóg að nágrannarnir viti það. En það er enginn Beethoven sko.

Ætlunin var reyndar að hlaupa þessa kílómetra í gær. En bæði var, að Staðardagskrárráðstefnan í Hveragerði var ekki búin fyrr en upp úr hádegi, og þar voru aðstæður til hlaupa ekkert sérlega aðlaðandi. Sama gilti um seinnipartinn í gær, þegar gekk á með hvössum éljum. Í morgun fór ég í könnunarferð til að skoða aðstæður í Borgarnesi og nágrenni. Gangstígar höfðu ekki verið mokaðir, bleytuslabb var á akbrautum, sem reyndar eru ætlaðar bílum en ekki hlaupandi fólki, og svo var vindurinn eitthvað um 10 m/s, sem mér finnst ekki skemmtilegt nema aðra leiðina. Brettið er aldrei fyrsti valkostuirnn, en núna var það einfaldlega eini valkosturinn.

Jæja, ég er kominn heim af 10. landsráðstefnunni um Staðardagskrá 21, sem haldin var í Hveragerði í rysjóttu tíðarfari í dag og í gær. Þetta var í 10. sinn sem ég átti þátt í að skipuleggja svona ráðstefnu, en líklega byrjaði þetta nú samt allt með stóru íslensku Ríóráðstefnunni á Egilsstöðum 9.-10. júní 1997.

Ráðstefnan í Hveragerði var vafalítið með þeim bestu hingað til. Held samt að hún hafi ekki toppað Akureyri 2002 og Reykholt 2006. Kannski hefði hún komist á toppinn ef veðrið hefði verið aðeins betra. Það var jú vont veður allan daginn í gær - og hræðilega vont um kvöldið. Og í dag var svo sem ekki alltaf blíða heldur. Þetta varð til þess að allmargir hættu við að mæta, sjálfviljugir eða tilneyddir. Vestfirðingar komust t.d. alls ekki, ef frá er talinn Strandamaðurinn Ásta Þórisdóttir, en ég vissi reyndar ekki að Strandir væru á Vestfjörðum fyrr en ég var kominn hátt á þrítugsaldurinn. Veðrið gerði það líka að verkum að 3 fyrirlesarar forfölluðust.

Hvað er maður þá að halda ráðstefnur í svona vitlausu veðri? Æi, veturinn hentar bara að flestu leyti betur til ráðstefnuhalds en sumarið - og sem betur fer er afar sjaldgæft að veðurguðirnir spilli fyrir. Taldi mig reyndar hafa gengið frá samkomulagi við þá fyrir þessa ráðstefnu, en kannski hef ég ekki haft umboð og samkomulagið því ekki löglegt, eða þá að það hefur orðið einhver misskilningur milli mín og þeirra.

Reyndar gripu veðurguðirnir líka í taumana þegar við ætluðum að halda Staðardagskrárráðstefnu á Ísafirði í mars 2004. Þá féll flugið vestur nefnilega niður þegar síst skyldi. En þetta var samt fín ferð, því að við fórum landleiðina vestur nokkur saman daginn áður, með Guðlaug heitinn Bergmann undir stýri. Það var sko sannarlega engin fýluferð, þó að ekki yrði af ráðstefnuhaldinu. Þetta var ein þriggja mjög eftirminnilegra ferða sem ég fór með Gulla þetta síðasta ár sem hann lifði. Maður getur bara verið þakklátur fyrir það

Nú, af hverjum frestar maður þá ekki bara svona ráðstefnu þegar ljóst er að margir verða frá að hverfa og aðrir taka áhættu á að lenda í vandræðum á heiðum uppi? Jú, það er nefnilega ekki alveg einfalt að hætta við þegar búið er að sækja fyrirlesara til útlanda, semja um hótelgistingu og kvöldverð fyrir 60 manns, útvega fundarsal fyrir 130 manns - og þar fram eftir götunum. Þess vegna var bara bitið á jaxlinn og vonað hið besta. Það var mjög leitt hversu margir misstu af ráðstefnunni, en að sama skapi frábært hvað fólk lagði mikið á sig til að mæta, og hversu mikil jákvæðni sveif yfir vötnunum, eða kannski frekar sköflunum, í Hveragerði þessa daga. Takk, allir fyrir að gera þetta mögulegt og taka þátt! Vonandi hefur enginn lent í verulegu volki vegna þessa.

Ráðstefnunni verða gerð betri skil á heimasíðu Staðardagskrár 21 á Íslandi, www.samband.is/dagskra21, þannig að ég ætla ekkert að fjölyrða meira um hana hér. Ætla bara að skella hérna inn einni mynd af Mörthu Ernstdóttur, sem var ein þeirra sem lagði á sig ferð yfir fjöll til að bera birtu og yl inn í ráðstefnusalinn.